Akşam sekizde müzenin cam kapıları arkanızdan kilitleniyor. Gülay Hoca, on iki öğrenci, uyku tulumları ve gece bekçisi Cemil Amca. Sabah yediye kadar kimse giremez, kimse çıkamaz. Cemil Amca gülerek tek bir kural koyuyor: 'Heykellere sırtınızı dönmeyin. Huysuzdurlar.' Herkes gülüyor.

Saat 23.47. Yarın sabah dokuzda Kurum Bursluluk Denemesi var. İlk üçe girenler bütün yıl dershaneye ücretsiz gidecek. Masanda açık bir test kitabı, gözlerin yanıyor. Telefonun titriyor: '12-C Son Sınıf' grubu.

Eskişehir'de bir düğün salonu, beş yüz kişi, davul zurna ve tepende vızıldayan bir drone. Kuzenin Selin sana bir hafta önce elini tutup 'Alyanslar sende, sana güveniyorum' demişti. Bütün ailede 'sorumluluk' kelimesinin yanına adı yazılmayan kişi olarak bu senin için büyük bir şeydi. Şimdi saat 20.

Sabah ezanından önce uyanmışsın, telefonu yüzüncü kez yeniliyorsun. Sonra işte orada: 'Tebrikler! Ufuk Koleji tam burs programına kabul edildiniz.' Yurt, yemek, kitaplar, hepsi dahil. İstanbul. Bütün yıl gece yarılarına kadar çalıştığın, matematik sorularını rüyanda çözdüğün o okul.

Antalya, 2063. Konyaaltı'nın denizi hâlâ orada ama içilecek su yok; şehir yıllardır yağmur görmedi. Herkesin bir su karnesi var ve her damla puanla ölçülüyor. Senin kartında 820 damla var. İki yıldır, bazen susuz yatarak, küçük kardeşin Zeynep'in göz ameliyatı için biriktirdin.

Okul çıkışı, Mersin'in arka sokaklarında her zamanki gibi Bereket Market'e uğruyorsunuz. Sen ayran alırken Kerem'i reyonun dibinde görüyorsun. Bir paket makarnayı, ardından küçük bir kutu bebek mamasını hızlıca çantasına sokuyor. Etrafına bakıyor; göz göze geliyorsunuz.

Ağustos, Mardin. Ninenin yamaca yaslanmış taş evinde son yazın. Yarın sabah Ferit Bey gelecek; Mardin'e otel yapan, evi 'restore etmek' için amcana dudak uçuklatan bir para teklif eden adam. Ninen iki yıldır isimleri unutuyor.

Zarfta tek satır vardı: 'Cumartesi 09.00, Karaköy, Kuşlu Han, üçüncü kat. Kimseye söyleme.' Gıcırdayan merdivenleri çıkıyorsun. Mavi kapıyı gümüş saçlı, keskin bakışlı bir kadın açıyor: 'Ben Nevra. Akademinin giriş sınavına hoş geldin. Dört oda, dört soru.

Dedenin cenazesinin üzerinden üç gün geçti ve Eskişehir'deki ev hâlâ onun limon kolonyası gibi kokuyor. Babaannen Nermin, 'Odasından istediğini al,' diyor; sesi yorgun. Çalışma masasının çekmecesinde, kadife bir mendile sarılı gümüş bir cep saati buluyorsun. Akrebi de yelkovanı da durmuş.

Sadece seyirci olarak gelmiştin. Kuzeninin fazladan bileti vardı, bedava simit de veriyorlar sanmıştın. Ama yanlış kuyruğa girdin ve şimdi dev ışıkların altında, titreyen bir sandalyede oturuyorsun. Sunucu Tekin Parlak dişlerini ışıldatarak bağırıyor: 'Milyonluk Soru'ya hoş geldin!

İlk gün kusursuz geçti. Kalkan'dan sabah erkenden çıktınız, taşlara boyanmış kırmızı beyaz işaretleri takip ederek zeytinliklerin ve keçi yollarının arasından yürüdünüz. Deniz her manzarada durup fotoğraf çekti, Arda ise haritayı kimseye vermedi: 'Ben bu yolu ezbere biliyorum.

Okulun spor salonunda yüzlerce öğrenci, bileklerindeki ekranlara bakıyor. Saat 10.00'da YÖNELİM herkesin mesleğini aynı anda açıklayacak. Sen yıllardır deniz biyoloğu olmayı hayal ediyorsun; odanın duvarları ahtapot çizimleriyle dolu. Geri sayım bitiyor.

Radyodaki yarışmayı kazandığında çığlık atmıştın: Gece Vapuru'nun İzmir Açıkhava konserine iki bilet. Biri senin, biri fazladan. Biletler satışa çıktıktan dört dakika sonra tükenmişti. Gece Vapuru'yu sana Ece sevdirdi; ortaokulda kulaklığının bir tekini uzatıp 'Bunu dinle' demişti.

Kızılay'dan kalkan son otobüse son anda yetişiyorsun. Dershanedeki etüt uzadı, dışarıda kasım ayazı var ve telefonunun şarjı yüzde dokuz. Annene 'Demetevler'de in, ben durakta olurum' diye yazdın. Otobüs yarı boş; camlar buğulu, floresanlar titriyor.

Anneannen Hatice'nin evi, Giresun'un yukarılarında, asfaltın bittiği yerde. Ahşap, iki katlı, arkası baştan sona fındık bahçesi. Telefon sadece balkonun bir köşesinde, o da tek çizgi çekiyor. Annen işleri yüzünden İstanbul'da kaldı; seni otobüse bindirirken 'Anneannenin sözünden çıkma,' dedi.

Ankara'da eski bir fabrikadan dönüştürülmüş sergi salonu. 'Genç Işık Ulusal Resim Yarışması'nın on finalisti duvarlarda. Seninki köşede: 'Hamur.' Babaannenin yufka açan elleri, pencereden düşen akşam ışığında.

Karşıyaka'daki lisenin kütüphanesi üç katlı ve en üst kata kimse çıkmaz. Sen çıkarsın; deniz oradan görünür. Bir salı, rafların arasında kapağında solgun bir martı resmi olan eski bir şiir antolojisi buluyorsun. Arasından katlanmış bir kâğıt düşüyor. Yeşil mürekkep, dolma kalem. 'Merhaba Ada.

2041, İzmir. Gece yarısı, odanın tavanında Silgi'nin mavi ışığı titriyor. Ekranda tek bir satır: 'Ada Yalçın. 9 yıl. 4.312 anı bağlantısı. Silmek için onayla.' Bir hafta önce Kordon'da, vapur iskelesinin önünde Ada sana dönüp 'Biz hiç o kadar yakın değildik ki. Bırak artık' dedi.

Trabzon'da yağmurlu bir pazartesi. Edebiyat öğretmenin Sevgi Hoca sınıfa bir kutu dolusu zarf getiriyor. 'Mektup Köprüsü projesi,' diyor. 'Başka bir şehirden biriyle bir dönem boyunca yazışacaksınız. Gerçek isim yok, sadece rumuz. Dönem sonunda İzmir'deki festivalde tanışacaksınız.

Sabah dört buçuk, Sinop limanı. Dayın Kemal Reis'in teknesi Yıldız'ın arka güvertesinde, yığılı ağların altına saklanmışsın. Yıllardır 'Büyüyünce seni de alırım' diyordu, ama sen beklemekten sıkıldın. Motor öksürerek çalışıyor, tekne limandan çıkıyor.